Leven na de dood?

Is er leven na de dood? Wat gebeurd er als je sterft? Eén van de grootste vragen des levens  die de meeste van ons weleens stellen en we ongetwijfeld een keer antwoord op krijgen.

Zo na de kerst als het einde van het jaar in aantocht is en je terug kan kijken op het afgelopen jaar, dan rijst mij weleens de vraag: Hoe lang heb ik nog te gaan?

Voor veel mensen een reden om hier niet te lang bij stil te staan en snel ergens anders aan te denken want de dood stellen we het liefst zolang mogelijk uit. Mits je suïcidaal bent natuurlijk maar dat is weer een ander verhaal.

Gewoon je kop in het zand te steken en net te doen alsof de dood aan jou wel voorbij gaat is de makkelijkste manier om er niet mee bezig te zijn. Want ja dood gaan is eng, maar het hoort wel bij het leven. De dood is het enige zekere wat gaat gebeuren waarom doen we daar dan zo angstig over? Er heerst hier in het westen nog steeds een beetje een taboe over de dood, gezellig dit onderwerp op een verjaardag aanhalen word meestal niet erg gewaardeerd heb ik gemerkt.

Zoals vaak het geval is zijn we als mens bang voor het onbekende, en laat “de Dood” nu de grootste onbekende in ons leven zijn. Maar dat is het niet alleen, de dood is ook een vreselijke gemenerik die vaak geheel onverwachts ons leven binnendringt, niet kijkt naar hoe oud je bent, ons laat lijden door ziekte of wat dan ook. Als de dood niet zo onvoorspelbaar zou zijn en gewoon alleen maar in je slaap komt dan zou het een stuk minder beangstigend zijn.

De dood fascineert mij al jaren, ik ben dan ook reuze benieuwd wat ons te wachten staat als het eenmaal zover is. Niet dat ik de aarde nu al wil verlaten ik wil best nog wel een jaar of vijftig blijven op deze aardbol. Als zes jarige ventje mocht ik voor het eerst kennis met met de dood, keek ik hoe mijn opa opgebaard lag in zijn kist. Een super rare gewaarwording, spannend en doodeng. Ik vond het maar vreemd hoe daar iemand kon liggen zonder dat er leven in zat. Waar was diegene heen?  Niet veel later volgde ook oma, toen wist ik die gaat naar opa en worden ze samen weer herenigt.

Ik leerde dat de dood daar was als je op leeftijd bent en je dan mag sterven na een leven van hard werken en in vrede mag rusten.

Wat ik niet wist was dat de dood ook in een andere vorm kon komen. Een vorm die ietsje minder vriendelijk was, ik zag als puber natuurlijk wel dat je in bepaalde films op spectaculaire wijze deze aarde kan verlaten maar dat is toch niet te vergelijken als zoiets op steenworp afstand van je gebeurd.

Het moment dat de dood wel heel dicht bij je komt, zich voor je ogen afspeelt en het leven van een dierbare op een (ik zal niet overdrijven) gruwelijke wijze wegneemt. Dan is de dood voelbaar, waait hij als een koude wind langs je heen, neemt hij al je gevoel en levensvreugde met zich mee en strooit het uit op jou levenspad zodat jij het beetje bij beetje  bij elkaar kan gaan rapen. Dat is de dood, een vernietiger en verlosser tegelijkertijd.

De dood die gaat wel door, inmiddels zijn er al velen gegaan in mijn omgeving en waarschijnlijk in die van jou ook.

Maar bang voor de dood? Nee niet echt, want waarom bang zijn voor iets dat zeker eens gaat komen. Maar genoeg enge dingen nu we gaan de mooie kant van de dood eens bekijken.

Doordat ik meer wilde weten over dit fenomeen ben ik dit eens nader gaan bekijken, wat zeggen bepaalde religies hierover? In spirituele kringen word gezegd dat we als ziel oneindig blijven leven, en er zelfs mensen zijn die met de doden spreken. Ja ik heb het vaak genoeg meegemaakt dat er weer eens iemand is die met een dierbare van mij in contact staat. Of het waar is? Ik weet het niet.

Zo ook het geval van mensen die beweren teruggekeerd te zijn uit de dood, na een bijna dood ervaring. maar ja misschien zijn dit wel gewoon reacties die zich afspelen in de hersenen op het moment dat het zover is.

Jarenlang heb ik geloofd in reïncarnatie, dat we elkaar weer terug zien in een volgend leven. Hier op aarde of misschien wel heel ergens anders op een of andere planeet. Het Hindoeïsme spreekt hierover, een naar mijn mening een supermooi en avontuurlijk idee dat je hierna omdat je goed geleefd hebt in dit leven op mag stijgen naar een van de betere werelden.

Zo heb ik een aantal religies waarvan ik denk dat het een vorm van waarheid bezit over de dood eens naast elkaar gaan gelegd.  In de hoop de waarheid te achterhalen.

Volgen de Atheïsten is het hierna afgelopen en leven we hier volkomen zinloos op aarde. Niet echt mijn ding, de gedachte dat het hierna voorbij is en dit leven volkomen zinloos is maakt mij niet blij ofzo. Bij deze respect voor de atheïst dat ie elke morgen zijn bed weer uit komt en braaf richting werk rijd om daar volkomen zinloos zijn ding te gaan doen.

Het christendom spreekt over een hemel, soms ook een hel. Ligt er maar weer net aan welke vorm je kiest. Hierin heb ik ook een vorm gevonden die spreekt van een leven op een nieuwe aarde. Dus geen hel en geen hemel voor de mens hierna, maar een compleet nieuwe aarde. Na “Armageddon” komen we allemaal weer samen. Helaas overleef je Armageddon alleen als je nu al niet geheel toegewijd leeft aan deze religie. Mocht je nu sterven dan slaap je in de hand van God tot het moment dat de nieuwe aarde ontstaat.

Voor mij ook een mooie gedachte, officieel zou God de aarde hebben gemaakt om voor eeuwig in vrede op te leven. Totdat Adam en Eva roet in het eten gingen gooien, daardoor liep het voor de mensheid even anders. Er is nog hoop dus.

Ook het boeddhisme spreekt over reincarnaties maar dan wel hier op deze aarde, eenmaal vaak genoeg gereïncarneerd en goed je best gedaan te hebben kun je zelfs het “Nirwana” bereiken. Voor mij een zeer vermoeiend vooruitzicht eerlijk gezegd om eeuwen lang op deze aarde lessen te blijven leren en je kop nog honderdduizend keer te stoten.

Dit is een kleine greep die ik nu benoem, maar de meeste religies en denkbeelden van bepaalde volkeren zoals de indianen, Maori’s of zelfs sekten enz. geloven dat er iets in ons zit (of je dit nu ziel, geest of wat dan ook noemt) ergens op een bepaalde manier voortleeft. Hetzij met of zonder toegewijde dienst aan een of andere hoger almachtig iemand.

Inmiddels weet ik nu zelf niet meer wat ik geloven moet, en ben ik bang dat ik misschien wel toegewijd raak aan de hele verkeerde oppergod waarna ik straks misschien toch in die hel beland die waarschijnlijk helemaal niet bestaat.

Eén ding weet ik wel, met in gedachte dat we ooit weer terugkeren naar iets veel mooiers dan dit leven, of dit nu hier is of waar dan ook. Maakt het leven en het idee dat we sterfelijk zijn wat draaglijker. Ook ben ik van mening dat we dit leven hebben gekregen om er iets mee te doen, iets van te leren en er iets van te maken en dat het niet compleet zinloos is dat we hier zijn en ook niet compleet zinloos is dat we moeten sterven.

Waarom bang zijn voor iets dat onvermijdelijk een keer gaat komen?

Wees voorbereid dat het op een dag zover is, haal je kop uit het zand en stel jezelf voor dat het de mooiste reis van je bestaan gaat worden. Waartoe de weg ook leidt.

Angst voor de dood is niet bevorderlijk voor de kwaliteit van het leven. (Herman van Veen)

Doe er alles aan om zo gezond mogelijk te leven zodat (mocht je niet geloven in het lot) de dood zolang mogelijk uitstelt en hier op aarde kan doen waarom jij hier gekomen bent. Ook dat is een eindeloze zoektocht om dat uit te vissen daarover een volgende keer.

Geniet elke dag van je leven ook al zijn het maar kleine momentjes, wees dankbaar dat je weer wakker bent geworden en aan een nieuwe dag mag beginnen. Ook als je ziek bent, aan chronische pijn lijdt of in een depressie of een burn-out zit. (Het kan je laatste zijn)

Ik heb geprobeerd de dood te begrijpen, maar zoals een wijs gezegde ons verteld kan dit niet voordat je het leven begrepen hebt. Dus ik probeer eerst het leven maar eens te begrijpen dan…..die dood komt vanzelf wel een keer en wie weet worden daar al onze vragen wel beantwoordt.

Enjoy life!

 

 

 

(Excuses voor eventuele taalfouten en foutieve grammatica wegens een lichte vorm van Dyslectie)

Geen reactie's

Geef een reactie