Life is a game!

 Het leven is net een video game,  en wat is er leuker dan spelen in video games? Het is  spannend, leuk, eng, moeilijk, uitdagend, er valt veel te ontdekken en als je het verprutst of even niet goed oplet ben je af en kan je opnieuw beginnen.

Super Mario Bros, het beroemde platvorm spel uit 1983 lijkt in mijn ogen nog het meest op hoe het leven verloopt. In die tijd had ik nog geen benul van hoe het zou kunnen gaan lopen maar als ik op dit moment terug kijkt heeft het best veel weg van hoe Mario al vallend en opstaand zich een weg baant door de verschillende fases (levels) van het leven.

Zo begon ik ooit samen met Mario in level 1, we hadden we een lange weg te gaan want in het fantasierijke ‘Mushroom Kingdom’ van wel acht verschillende werelden groot, kun je dit best vergelijken met een totale levensloop van 80 jaar:)

Zo loop je de eerste 10 jaar in “World 1” maar een beetje aan te emmeren, vind je een beetje uit wat er gebeurd als je je hoofd tegen een steen stoot, dat er achter de gouden glimmende stenen met een vraagteken paddenstoelen vandaan komen en dat je daar super groot van word. Ook kom je er achter dat er naast alle obstakels ook gevaren op de loer liggen, zo kun je in gaten vallen, gebeten worden door enge wezens en ook voor schildpadden moest je uitkijken. 

En waar waren die muntjes nou toch voor? In de eerste paar levels leken die niet zo belangrijk maar opeens na 100 van die muntjes te hebben verzamelt blijkt het dat je er een “extra” leven voor kunt kopen. Dus het spel leerde dat je razendsnel veel geld bij elkaar moest schrapen. Want ja er heerste ook een tijdslimiet, was je te langzaam of te voorzichtig, keek je te lang rond dan werd je daar voor gestraft en was je af en was je al je bij elkaar geraapte centjes weer kwijt. Tijd was geld of je leven.

Dit is mooi te vergelijken met de eerste tien jaar van je leven, binnen een bepaalde tijd moet je een vaardigheid kunnen op school of van de mensen om je heen en daar word je dan vaak ook rijkelijk voor beloond.

World 1 zit er bijna op, je hebt nu bijna voldoende kennis opgebouwd voor de volgende levels. Maar dan! Net nu je dacht er bijna te zijn word je in de diepste krochten van een oud kasteel gegooid, met vuur en lava en ben je bijna zover dat je er denkt te zijn mag je kennis maken met je eerste eindbaas. Vechtend voor je leven ga je de strijd aan en eindelijk gewonnen van die engerd ga je vol verwachting richting “prinses“. En wat krijg je? Een mannetje met een paddenstoel op zijn hoofd dat jou vriendelijk bedankt en verteld dat de echte prinses waarnaar jij op zoek bent in een ander kasteel blijkt te zitten. Als goedmaker krijg je een extra leven en mag je aan fase twee (world 2) beginnen.

Je staat nu als het ware in het tweede deel van je leven, richting de twintig. In wereld 2 leer je nog meer behendigheden en handigheidjes om het spel te spelen. Zo leer je schieten als je bloemen pakt, en doodgaat als je de verkeerde bloemen pakt. Je leert ook dat bepaalde dingen je sterker maken zoals die paddenstoel maar ook de “ster” die als een soort drugs jou voor korte tijd “onSTERfelijk” maakt. In wereld 2 ga je het spel pas echt ontdekken, tenminste dat denk je.. Een beetje hetzelfde als wat we in onze tienerjaren en pubertijd ook doen. Daar denken we vaak ook dat we het hebben uitgevonden maar in feite ben je nog gewoon een snotneus natuurlijk.

En zo gaat het door, je vergaard op hoge snelheid (want ja rennen kon “extra” levens schijn allemaal nodig te hebben voordat het spel pas echt gaat beginnen. Wat ik in wereld 2 en 3 nog niet wist was dat het nog veel moeilijker zou gaan worden.

 

“Life is a game, kid! It all depends on how you play!” -Mario Bros-

 

En dan opeens ergens halverwege wereld 3 ( zo rond je 35e) kom je er achter dat er meer is dan alleen maar rennen over obstakels en het vergaren van muntjes. Per ongeluk gaat er een deur open naar een ander level en blijkt het spel vol te zitten met allerlei bijzondere ingangen naar mooie schatten en kun je zelfs via geheime ingangen getransporteerd worden naar andere werelden zodat je hele stukken met gemak kan overslaan. En op die geheime plekken blijken ook “groene” paddenstoelen te groeien die jou voorzien van nog meer extra levens.

Je ogen gaan open en bedenkt opeens dat je in de vorige werelden al rennend en muntjes vergarend misschien wel heel veel moois voorbij bent gerend. Vastberaden met maar één doel voor ogen ging je op zoek naar die laatste eindbaas om die pot met goud en prinses te kunnen bevrijden. Zonder te genieten van het spel, van de weg die naar het einddoel leidde, van de mooie levels en werelden in dit bijna paradijselijke “Mushroom Kingdom“.

Gelukkig kwam ik hier in het echte leven rond deze leeftijd ook achter dat het rennen en vliegen richting een onbekend doel namelijk de “toekomst” (daar waar we hopen dat het ooit beter word) zonde van je tijd is. En probeerde dezelfde strategie toe te passen die ik ging gebruiken in het spel ergens in wereld 3.  De tijd te nemen om te ontdekken wat er nog meer is in het leven, beter rond te kijken en proberen te genieten van de weg die ik bewandel, zo af en toe eens afrekenen met een eindbaas of andere innerlijke pestkop.

Helaas komen veel mensen komen daar op veel latere leeftijd pas achter, ongeveer pas in wereld 6 of 7 wanneer het spel bijna gespeeld is en kijken dan met spijt terug op de tijd die ze vergooit hebben aan het nastreven van (on)belangrijke zaken en doelen. Hoe ze vergeten zijn te genieten van de weg waarnaar toe zij op weg zijn gegaan. Namelijk die laatste eindbaas, die prinses, die auto, dat mooie huis (dat kasteel dat uiteindelijk een lava spugende kerker bleek te zijn), die onvergetelijke reis die ze willen gaan maken als ze niet meer hoeven te werken en al die andere welbekende worsten die we achterna aan het rennen zijn.

Zorg er daarom ook voor dat jij op tijd je ogen opent,de slaap uit je ogen wrijft en wakker word. Geniet van het spel en geniet van de reis richting je doel. Open geheime deuren (die willen zich nog weleens in jezelf bevinden) en stel niet uit tot later, want later is allang begonnen!

Van het spel uitgaande en ervan uitgaande dat ik 80 word, bevind ik me in het echte leven inmiddels pas ergens halverwege “wereld 4” daar waar je van paddenstoel naar paddenstoel springt en onderweg de weegschalen in balans moet houden omdat je anders naar beneden valt. Als ik de tachtig mag halen dan heb ik nog 4 werelden te gaan, met de wijsheid die ik tijdens het spel heb opgedaan weet ik dat er nog een hoop staat te gebeuren, veel mag beleven en nog wel wat eindbaasjes mag verslaan. Maar ik ga mijn best doen er een mooie reis van te maken.

That’s life, de boel al spelend en springend in balans houden, jou eigen monsters in de ogen durven kijken en deze te “kick assen” zoals Mario dat doet, verdien hier en daar een muntje en verwonder je over jou eigen stukje “Kingdom Earth“.

 

(Excuses voor eventuele taalfouten en foutieve grammatica wegens een lichte vorm van Dyslectie)

Geen reactie's

Geef een reactie