Chronische pijn en papa zijn

Papa zijn op zich is al een hele uitdaging, leven met chronische pijn ook. Maar papa zijn met chronische pijn maakt de uitdaging nog extra groot. In dit blog geef ik je wat duidelijkheid omtrent pijn, dus hoe de vork in de steel zit. Ook geef ik je wat tips,  Heb je zelf (nog) geen pijn, lees dan ook vooral verder.

Nee dit word geen klaagzang van een zielige papa die toevallig aan pijn lijd. Sterker nog vroeger, nou ja tot een jaar of acht geleden zocht ik pijn bewust op. Zonder pijn voelde ik me niet levend en zocht regelmatig de pijngrens op om die zo nodig nog wat te verhogen. Zo won ik op jonge leeftijd wedstrijdjes “peukworstelen” een spel waarbij je samen met je tegenspeler (vaak aan en bar) met elkaars blote armen tegen elkaar, met daar tussen in een brandende sigaret je best deed om maar niet je arm weg te trekken. 

Zo bezocht ik regelmatig de tattooshop om weer even lekker pijn te lijden en niet voor een klein plaatje maar gewoon drie uur lang die naald met inkt in je huid te voelen prikken. Heerlijk vond ik dat, in mijn wilde jaren sprong ik over kampvuren, belande in vechtpartijen waarbij ik vaak het onderspit delfde en liet ik me nog tot late leeftijd afrossen tijdens een van de vele “Moshpits” bij een van de vele concerten en optredens waar ik op dat moment rondliep. Regelmatig liep ik met gekneusde ribben, blauwe plekken en aanverwante verwondingen rond. Kortom pijn was fijn.

Gewoon doorgaan

Tot het moment dat “meneer chronische pijn” aan kwam kloppen, en bij iemand die niet bang voor een beetje pijn is, duurt het best lang voordat diegene de deur eens open doet voor “meneer chronische pijn”. Zo was ik ook altijd goed in het negeren van pijn, gaat wel weer over, gewoon doorgaan.

Pas toen “meneer chronische pijn” de deur in ramde met een stormram werd het duidelijk dat er echt iets aan de hand was. In mijn geval begon dit met polsklachten in de vorm van Midcarpale instabilititeit. Wat betekend dat je de rest van je leven last van je pols blijft houden. Hier was zo een beetje waar alles begon. Goed op dat moment heb je een kind van vier dat de nodige aandacht nodig heeft, aankleden, schoentjes aan jasje aan, ritsje dicht, optillen auto in, auto uit. Ga dat maar eens doen als je vergaat van de pijn in je goeie hand. Want plotseling ben je van werkende papa een thuis zittende papa geworden en probeer je nog een beetje je best te doen in huis om de vrouw ook tevreden te houden.

Van pijn naar burn-out

Maar goed, om even in de tijd vooruit te gaan. In de jaren daarop kwam er steeds meer pijn bij in de rest van het lichaam en kon ik steeds minder functioneren ook al deed ik mijn best in de tussen tijd om er nog wat van te maken. Maar pijn bleef mijn lichaam en leven teisteren in de vorm van Tietze syndrome en Fibromyalgie achtige kenmerken. Allemaal vage dingen die jou proberen het leven zuur te maken.

Ken je het gevoel dat er een mes of drie ergens in je rug en borst geduwd zijn? Of het gevoel dat er prikkeldraad om je benen geweven is? Het gevoel dat een hand er nog maar aan drie draadjes aanhangt? Het gevoel dat je elke dag met blote voeten op kiezelstenen loopt? Het gevoel dat er dertig kilo lood in je jas zit die je niet uit kan trekken en tegelijkertijd twee kinderen en een vrouw om aandacht vragen? Het gevoel dat je wel wil maar niet kan? Nou zoiets dus. Na een aantal jaren vechtend tegen de pijn kwam ook (nu de deur toch nog openstond)  “meneertje Burn-out” binnentreden om te vertellen dat ik het gevecht op mocht geven en nu eens te gaan luisteren wat het lichaam echt te vertellen heeft.

“My will to live is fading away”

-Vietnom – Thru My Eyes

 

Wat doet pijn?

Ik zal je even kort vertellen wat chronische pijn met je doet na verloop van tijd. Pijn maakt korte metten met alles wat je dacht te zijn, het sloopt jou identiteit en schopt jou ego de deur uit. En zorgt er op een gegeven moment voor dat je levensvreugde naar een nulpunt daalt. Nu was mijn levensvreugde meter in die tijd toch al nooit boven de zeven uitgestegen dus dat ging best wel rap. Echt, tijdens mijn revalidatie heb ik volwassen mannen zien huilen van pijn en alles wat daarbij komt kijken. Want als je aan chronische pijn lijd dan heb je niet alleen last van lichamelijke pijn maar ook last van emotionele pijn. Waarom? Omdat wat ten eerste voor iedereen vanzelfsprekend is, opeens niet meer vanzelfsprekend is voor jou en ten tweede omdat je totaal niet begrepen word door de mensen om je heen. Want die begrijpen er namelijk geen bal van. Niet zo gek want zelf snap je er ook geen bal van. Zolang er aan jou niets te zien is word je al snel bestempeld als aansteller, zelfs zo vaak dat je op een gegeven moment nog gaat twijfelen aan jezelf ook. Waardoor je weer gaat proberen er toch bij te horen en in het zelfde tempo mee probeert mee te doen. Want je bent nog zo jong dit hoort gewoon niet bij je leeftijd, er is nog zoveel te doen.

“Tegen iemand die lijd aan chronische pijn zeggen dat iedereen weleens een pijntje voelt, is het zelfde als zeggen tegen iemand in een depressie dat iedereen weleens zijn dag niet heeft.

Papa zijn

Wat je dus in feite doet is overleven in een gezin dat opeens moeite heeft om de touwtjes aan elkaar de knopen, want ja papa werkt niet meer en mama moet nu extra werken om nog wat centjes binnen te harken. Buiten dat de meter van je levensvreugde naar beneden is gedaald is de meter van je schuldgevoel gestegen en staat ie inmiddels boven aan in het rood. Want zeg nu eerlijk wat ben je nu voor vader als je niet eens voor je gezin, laat staan voor jezelf kan zorgen.

Als je papa bent dan ben je de sterkste man van de wereld en draag je je kinderen op je nek, ren je achter hun fietsje aan als ze leren fietsen, gooi je met je kinderen in het zwembad zoals alle stoere en energieke vaders dat op zondagmorgen doen, speel je voetbal, bouw je hutten. Als echte vader zorg je dat er brood op de plank komt en er genoeg geld binnenkomt om leuke dingen te doen. Leuke dingen die een papa met chronische pijn vaak niet kan doen, zoals een hele dag in een pretpark rondwandelen, tot in de treuren toe een schommel duwen , zo gaat papa ook niet vaak meer mee naar feestjes omdat je niet weet wanneer de pijn weer in alle hevigheid toeslaat. Ook laat hij mama de zware boodschappen tassen dragen, en schakelt die zelfde papa opa en oma in om het zware werk in en rond het huis te  laten doen. Dat soort dingen. Om nog maar te zwijgen over de prikkelgevoeligheid die gepaard gaat met pijn, de middagslaapjes en het steeds teleurstellen van je kinderen omdat papa weer eens iets niet kan.

Positieve kanten

Maar denk nu niet dat papa zijn met chronische pijn een lijdensweg is hoor, er blijven nog genoeg leuke dingen over. Alleen het beeld van vader zijn moet op de schop, en dat vind ik helemaal niet erg ik zag toch al op tegen het burgerlijke bestaan van vader zijn. Door de pijn leer je anders leven en anders naar het leven kijken. Accepteer je gemakkelijker dat sommige dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn. En geniet je van de momenten als de pijn er even niet is. Pijn heeft mij veel afgenomen maar ook veel gegeven, een totaal ander leven. En heeft me leren vinden wie ik echt ben. Pijn heeft me sterk gemaakt in vele opzichten, pijn heeft mij nieuwe mensen doen ontmoeten en pijn heeft mij de waarde van het leven doen inzien, waardoor die teller van levensvreugde soms weleens boven de acht uitsteekt.. gek he,,ja pijn is in dat opzicht best fijn.

Momenteel kan ik best weer aardig uit te voeten, en ga ik ervan uit dat ik de slechtste periode wel door ben gekomen. Dit komt omdat je ook met pijn veel meer kunt dan je denkt, zelfs met – 10 in zwembroek een berg oplopen. daarover een andere keer meer. Ook ben ik veel en vaak samen met mijn kinderen, neem ik op tijd rust en werk ik weer een aantal uur in de week. Maar wel op mijn manier en binnen mijn grenzen. En weet je: Het kan altijd erger, kijk maar eens om je heen. Juist als je gezond bent vergeet je dat nog weleens en lijkt het alsof mensen die iets mankeren tobberds zijn. Tot de zwakkeren behoren of dat een burn-out voor losers is en pijn alleen voor mietjes is.  Toevallig behoren degene die hun zwakte durven te tonen door te stoppen met te doen alsof en ervoor kiezen eerst maar eens voor zichzelf te gaan zorgen zodat zij daarna weer voor een ander kunnen zorgen tot de sterke!

Tips?

Heb ik tips voor andere vaders of moeders met pijn? Ja misschien toch nog een paar., stop in ieder geval met je schuldig voelen tegenover wie dan ook. Pas je leven aan op een manier zoals ie bij jou past en goed voelt zodat jij ook nog op een plezierige manier kan functioneren. Stop met moeten en willen en accepteer de situatie zoals ie is. Vraag hulp waar mogelijk is, neem tijd voor jezelf en leer je kinderen dit ook te doen. Zorg ervoor dat je partner respecteert dat jij niet alles meer kunt. Ga hiervoor eventueel op zoek naar hulp al komen jullie er samen niet uit. Stop ook met piekeren, lui zijn en slecht eten, klagen enz. Daar word je niet beter van. Doe alles wat je kan om je herstel te voorspoedigen, als is het maar met kleine stapjes.

Geniet van de kleine dingen die je nog wel kan en vooral van je kinderen. Ik kan je adviseren om een pijn revalidatie programma in te gaan, eentje waarbij je veel leert over mindfulness, acceptatie en dat soort dingen.Hier kom je altijd beter uit en leer je dat jij jou leven in mag delen zoals dat goed voor jou is.

Maar de allerbeste tip die ik je kan geven is:

Trek je van niets of niemand iets aan, er zijn altijd betweters, mensen die een oordeel over jou klaar hebben liggen en het gewoonweg niet willen begrijpen, laat iedereen maar denken wat ie denken wil over jou manier van leven, en geef geen ene F#CK om wat een ander van jou vind! Behalve dan wat de leuke mensen van je vinden, er zijn er altijd die diep respect voor je hebben in vervelende situaties. Deze mensen kom je vanzelf tegen als jij je baant op andere paden.

 

Maak er het beste van ook al heb je pijn ! Heb je voor mij nog gouden tips over vader zijn met pijn? Ik zie ze graag tegemoet!

 

(Excuses voor eventuele taalfouten en foutieve grammatica wegens een lichte vorm van Dyslectie)

1 Reactie
  • René
    Geplaatst op 16:14h, 01 februari Beantwoorden

    Wauw, mooi en indrukwekkend stuk! Mooi geschreven.

Geef een reactie op René Annuleer reactie